--------------------------------------------------------------------
Meyvan İçin Bilirkişi Raporu İstemi
From: Haytap – Hayvan Hakları Federasyonu [mailto:bulten@haytap.org]
Sent: Thursday, April 01, 2010 4:19 PM
To: asenpolat@gmail.com
Subject: Meyvan İçin Bilirkişi Raporu İstemi
ULUDAĞ ÜNİVERSİTESİ VETERİNER FAKÜLTESİ DEKANLIĞI’NA
Konu : Vahşi hayattan uzakta bulunan ve bir kafes içinde tutulan ayı için bilimsel görüş talebi
Yaklaşık 19 yıldır Ankara’da bir köpek barınağında yaklaşık 150-200 metrekare kafeste bulunan ayının bulunduğu bölgeden alınıp , Karacabey Ovakorusu’ndaki ayı koruma ve rehabilitasyon merkezine alınması için uzun süredir federasyon olarak çabalıyoruz
Ekli olarak geçtiğimiz ay çevre bakanlığı başta olmak üzere konuyla ilgili olabilecek tüm birimlere konunun hukuksal durumunu ve mevcut durumunu anlatıcı dilekçe yolladık.
Konunun bakanlık bünyesinde daha ciddiye alınabilmesi ve bugüne kadar söz konusu ayının kontrollerinin bile yapılmadan mutad izin belgesinin yenilenmesinin önüne geçilmesi için ekteki dilekçemizde de belirttiğimiz üzere bilimsel bir mütalaanın bu zavallı ayının kurtarılmasında çok büyük faydası olacağını federasyon olarak düşünüyoruz.
Gerekli “ bilimsel görüşün” ; gerek tarafımıza , gerekse çevre bakanlığına , ilgili müsteşarlığa , dilekçemizde belirtilen çevre komisyonuna ve ilgili milletvekillerine de yollanmasını rica eder ; etolojik dengesi uzun süre önce bozulmuş ve ilgili yasal düzenlemelere karşın hala özel mülkiyette tutulan , uzman bir veteriner hekimin kontrolünün bile olmadığı bu ayının bulunduğu köpek barınağındaki kafesten kurtarılması Karacabeydeki doğal ortama dönmesinin sağlanması için gerekli girişimlerin sizler tarafından da yapılması için saygılarımızla rica ederiz.
HAYTAP Hayvan Hakları Federasyonu Yönetim Kurulu
Yıllaaaar yıllar önce, Artvin’de bir ormanın derinliklerinde Datvi adında bir ayı yaşıyordu. İnsanlar tarafından büyütülmüştü. Biraz büyüdüğünde kendine ormana bir yuva bulmuştu ama hala yaşı küçük olduğu için her sabah insan arkadaşının evine sütünü içmeye geliyordu.
Datvi insan arkadaşıyla oynarken, ormandaki bir şelalede balık avlarken, ağaçlara, kayalara tırmanırken mutluyu halinden. İnsan arkadaşı belgeselci ya, onu ziyarete gelenler Datvi’yi ve insan arkadaşını kameraya çektiler, televizyonda yayınladılar ayının ve insanın dostluğunu.
Sonra bir gün birileri geldi. Datvi’yi ormanından alıp “doğal hayata alışması için” evinden, ormanından uzağa, Karacabey’e götürdüler.
Samanların arasında elma sakladılar, Datvi bulunca “Aman bak nasıl da alışıyor doğal hayata!” dediler. Nedense Artvin’deki ormanında bir şelalenin havuzunda taşları dizip suyun akış yönünü değiştirerek balık avlayabilen Datvi’nin bu davranışına şaşırdılar.
Bunu anlatmamın iki nedeni var: Birincisi kendimizi ne kadar büyük gördüğümüzü ortaya koymak. Doğal ortamındaki bir ayıyı insan yapısı bir yere götürüp saçma oyunlarla doğal hayata alıştırdığımızı, doğal hayata alıştırma işini doğanın kendisinden daha iyi yaptığımızı düşünebilecek kadar kibirliyiz çünkü.
İkincisi; Acaba Datvi televizyonlara çıkmasaydı birileri “vay efendim hayvan insanla iletişimde doğal yaşamıyor” diye kıyametleri koparacak mıydı? Memleketimin kenar mahallelerinde, hayvanat bahçelerinde ömründe ağaç görmemiş ayılar yaşar, onların kusuru televizyona çıkmamış olmak mı? Ya da hayvanat bahçesinde bir kafese kapatılmış bir ayı, doğal hayata, Artvin ormanlarındaki Datvi’den daha mı alışkın?